ปล่อยฉัน...
คุณเคยมั้ย...รอเค้าทั้งๆที่รู้ว่ามันไร้ค่าและเสียเวลา
ทั้งๆที่คุณรู้ดีว่าเค้าจะไม่มีวันมา...คุณกลับตั้งหน้าตั้งตารอ
รอคอยเพื่อนที่จะพบเจอเค้า...รออยู่ทุกที่ที่เคยพบเค้า...
สุดท้ายมันก้อเปล่าประโยชน์และคุณก้อเจ็บ...
14/12/50
วันนี้คนรอบข้างจะรู้สึกได้ว่า cronous เปลี่ยนปัย จากที่เคยยิ้มทั้งวัน หัวเราะ ร่าเริง
แต่cronous กลับเปลี่ยนปัยเป็นคนละคน ไม่มีคำพูดใดใดจาก cronous
มีเพียงความเงียบงัน และความว่างเปล่าภายในหัวจัย cronous รู้สักซึมเส้า
เรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นในวันนี้ กลับยิ่งทำหั้ย cronous รู้สึกผิดเข้าปัยใหญ่
เมื่อน้องชายอันเป็นที่รักของ cronous จะต้องจากปัยศึกษาต่อที่อื่น
มันยิ่งสร้างปัญหาหั้ยกับ cronous มากขึ้น แต่ cronous ก้ออยู่ดูแลช่วยเหลือน้องชาย
จนถึงวินาทีสุดท้ายที่ได้อยู่ด้วยกัน...ลาก่อน ณัฐชนน น้องชายที่แสนดีของพี่
เรื่องรัก...
เราต่างกันเกินปัย เทอผู้มีพร้อมทุกอย่าง เราล่ะเป็นได้เพียงแค่นักเลงข้างถนนคนนึง
ที่ไม่มีอะรัยเลย แม้แต่อนาคต มันคงจะเป็นปัยไม่ได้...ไม่สิ ไม่มีทางที่จะเป็นปัยได้เลย
แต่ยังงัย cronous ก้อภูมิจัยที่ได้รักเทอ และดีจัยที่ได้เกิดมาพบเทอ
เทอเป็นผู้ญิ๋งที่ดีที่สุดเท่าที่ cronous เคยเจอมาในชีวิตนี้ เทอดีกว่าทุกคน
แต่ว่า... cronous รู้ตัวดีว่าเราต่างกันเกินปัย cronous อยากจะบอกความในจัยหั้ยเทอรู้
เทอคงไม่อยากจะรับฟังมันหรอก cronous รู้ดี...
ปล่อยหั้ยฉันตาย...ปล่อยหั้ยฉันตาย...หั้ยความรักเป็นเพียงฝันปัย...
ปล่อยหั้ยฉันตาย...ปล่อยหั้ยฉันตาย...จงปล่อยฉัน...
ปล่อยฉัน(มันอาจจะไม่ตรงเท่าไหร่...แต่ cronous ชอบ)
คิดถึง***